به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سبز سرخ، از معاونت ارتباطات و رسانه دفتر نماینده ولی فقیه در مازندران، آیت الله محمدباقر محمدی لائینی نماینده ولی فقیه در مازندران  در آئین تکریم دکتر حشمت الله علی نژاد و معارفه دکتر ابراهیم صالحی عمران روسای سابق و جدید دانشگاه  مازندران، با اشاره به آغاز ماه ذی‌الحجه و سالروهفت مسئله مهم و ضروری که خداوند به نخستین  دانشجو یعنی حضرت آدم (ع) در رسیدن به کرامت الهی به او آموخت این بود که دانشگاه باید با بهره گیری از این مسائل به کرامت واقعی خود رسیده و ان را به دانشجویان بشناساندز ازدواج امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س)، این مناسبت را بهانه‌ای برای پرداختن به نخستین دانشگاه و نخستین  استاد و دانشجو یعنی حضرت آدم (ع) و خداوند متعال دانست و اظهار کرد: در ابتدا از دکتر علی‌نژاد و دکتر صالحی عمران، دو شخصیت علمی و استاد برجسته، به خاطر خدماتشان قدردانی می‌کنم.

وی وجود دانشگاه را برای تعلیم و تربیت بشر ضروری‌ترین مسئله دانست و به نخستین دانشگاهی که در تاریخ بشریت پدید آمد، اشاره و بیان کرد: نخستین  دانشگاهی که به وجود آمده، با یک استاد و یک دانشجو؛ آن دانشگاهی بود که برای شخص حضرت آدم (ع) به وجود آمد.

آیت الله محمدی لائینی ضمن گرامیداشت خاطره دکتر سعیدرضا پاک‌طینت‌نژاد شهید نویسنده کتاب “اولین دانشگاه و آخرین پیامبر”، افزود: اینجا منظور از نخستین  دانشگاه، دانشگاهی بوده که دانشجوی آن، شخص حضرت آدم (ع) و استادش هم خدای بزرگ بوده است.

نماینده ولی فقیه در مازندران با اشاره به هفت درس زیبایی که خداوند در این “اولین دانشگاه” به “اولین دانشجو” آموخت و آنها را الگو و ضرورت برای همه دانشگاه‌ها تا روز قیامت برشمرد، اعلام کرد: اولین درس این است: خداوند به این دانشجو، منزلت و جایگاه او را به او شناساند که بفهمد چیست و چه جایگاهی در نزد خدا دارد و الگوی رفتار خودش را با این جایگاه خودش هم‌تراز کند، آدم بفهمد و بداند جایگاهش چیست.

عضو مجلس خبرگان رهبری این درس را پیش از تعلیم علم و ظرفیت ارتقاء معنوی و رشد ارزشی انسان دانست و خاطرنشان کرد: دومین درسی که به آدم آموخت، درس علم بود، از این جهت هم برتری او را بر ملائکه نشان داده، وقتی که آدم از آن اقیانوس علمی که یافته بود، خبر داد شگفتی ملائک را وا داشت که خداوند فرمود که من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید، از این رو جایگاه تکمیلی‌اش بالاتر از فرشتگان، جایگاه تعلیمی‌اش هم باز بالاتر است.

نماینده ولی فقیه در مازندران ادامه داد: سومین درسی که آموخته، این درس بود که ای آدم، تو با همه این شرافت‌ها و کمالاتی که گفتیم، یک نیمه هستی، مکمل می‌خواهی، مکمل نظام زوجیت است، یعنی دو نیمه کنار همدیگر باید همدیگر را تکمیل کنند، اینکه باید در کنار همسر و همسر در کنار تو، دو نیمه همدیگر را تکمیل کنید، یک نظام ارزشی  ولی بر اساس موازین است.

این مسئول در ادامه گفت: چهارمین درس، درس دشمن‌شناسی بوده که ای آدم این شیطان دشمن تو و دشمن همسرت است، مواظبش باش. شما دشمن دارید، در این دانشگاه به دانشجویان، درس دشمن‌شناسی، تحلیل سیاسی که مراقب دشمن باشند بدهید.

وی با اعلام اینکه، درس پنجم، درس تقواست، بیان کرد: خداوند فرمود: تقوا یعنی به مواردی که برای شما زیانمند است نزدیک نشوید، مدیریت داشته باشید بر هوس‌های خودتان، بر شهوات خودتان، بر حفظ خودتان تلاش کنید.

آیت الله محمدی لائینی اظهار کرد: درس بعدی، آسیب‌شناسی انسان را به یاد داده، آسیب همین جاست، چیزی که که انسان را از بهشت نعمت و بهشت کمال بیرون می‌کند، به جهنم شقاوت می‌برد، همین است، یعنی شیطان از بیرون و از درون مهم‌تر از شیطان حسی هست که در آدم وجود دارد، شیطان اگر سر آدم کلاه گذاشت و انسان را فریب داد به این دلیل بود که انسان از درون تهییج شد.

نماینده ولی فقیه در مازندران گفت: درس هفتم درس توبه است، حال اگر زمین خوردی، خطا کردی، چه باید بکنی؟ همچنان در مسیر اشتباهت اصرار باید داشته باشی یا نه؟ آدم هم خطا کرد، شیطان هم خطا کرد، چون دستور خدا را انجام نداد. فرقشان چیست؟ فرق این است که آدم توبه کرد، اما شیطان توبه نکرد.

امام جمعه ساری این هفت درس را که “در اولین دانشگاه به وسیله اولین استاد و نخستین دانشجو، خداوند به بشریت داده” ضرورتی برای همه بشر تا روز قیامت دانست و تأکید کرد: همه دانشگاه‌ها باید این درس‌ها را در درون خودشان به دانشجویان خودشان بشناسانند و منتقل کنند، ارزش بالا، شرافت بالا، آسیب‌ها، علم، دشمن‌شناسی، آسیب‌شناسی، بحث تقوا و پاکی و درس توبه و اعتراف به خطا و جبران خطا. تا روز قیامت بشر به این مرزها نیاز دارد.

این مسئول هشدار داد: دانشگاهی که خالی از این مسائل باشد، هر چند در ابزارسازی به اوج آسمان رسد، اما به آن کرامت واقعی که باید به آنجا برسد و برای آن آفریده شده، نخواهد رسید و بهشت را هم برای خودش جهنم می‌کند.

پایان پیام/
سکینه رضائیان سمسکنده