به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه علمیه خواهران، حجت‌الاسلام، رضا حسین‌زاده مدرس حوزه، گفت: عرفه، نام یک روز نیست؛ نام یک بیداری است، روز عرفه، روزی است که دل در برابر نور زانو می‌زند، عقل از شوق سکوت می‌کند و جان در حضور بی‌کران معشوق از خویش تهی می‌شود، این روز، نه فقط فرصت دعاست، بلکه فرصتی است برای دیدن آن‌سوی پرده‌ی هستی و شنیدن صدای بی‌صدای خدا.
وی افزود: در عرفه، خدا نه دور است و نه پنهان؛ نزدیک است، نزدیک‌تر از هر زمان، هر آه، هر اشک و هر نگاه خسته‌ای که رو به آسمان است، اجابت را می‌چشد، دل‌ها در صحرای عرفات به وسعت آسمان گشوده می‌شوند تا آنچه سال‌ها نگفته‌اند، اینجا بی‌حجاب فریاد کنند، در میان این نجواها، دعای امام حسین علیه‌السلام است که آسمان را می‌لرزاند، او از «من» می‌گوید، از آفرینش خویش، از قطره‌ی نطفه تا قامت بلند انسان، از اینکه چگونه خدا بی‌هیچ استحقاقی لبخند آفرینش را بر پیشانی‌اش نهاده است، از چشم و گوش و دل و جان، و از اینکه با تمام این نعمت‌ها باز هم گم شد، لغزید، خطا کرد و هنوز بازگشت را امید دارد.
وی در ادامه گفت: دعای عرفه، عاشقانه‌ای است که عقل را کنار می‌زند تا دل بی‌واسطه سخن بگوید: «الهی! چه کسی را دارم جز تو؟ و اگر تو را نداشته باشم، چه دارم؟» این نه پرسشی از جنس زبان، که فریادی است از عمق جان، اگر هنوز دلت می‌تپد و هنوز شب‌ها خوابت از دوری معشوق آشفته است، بدان که عرفه آمده برای تو؛ آمده تا تو را از تو بگیرد و به خدا برساند، آمده تا بگویی: «الهی، عبد توام که رو به غیر تو آوردم، اما حالا، شرم‌زده، با دستی تهی و دلی پشیمان بازگشته‌ام.»
استاد در ادامه بیان کرد: در این روز، هر اشکی سندی است بر عشق و هر دعایی سلسبیلی است که جان را تطهیر می‌کند، عرفه وقت آن است که بی‌نقاب، روبه‌روی خدای مهربان بایستی و بگویی: «خدایا! تو را شناختم، نه به واسطه‌ی عقل، که با تمام دل، در میان هزاران نعمت که حتی ندیدمشان… و باز، دوستت دارم، بی‌آنکه دلیلی بخواهد» ایستاده‌ایم، نه در عرفات، که در صحرای دل خویش، با چشمی نمناک و قلبی گره‌خورده به آسمان، امروز، آغوش خدا باز است، امروز، روز عرفه است؛ روزی برای پیدا شدن در گم‌شده‌ترین لحظه‌های عمر.
وی همچنین در ادامه با بیان اینکه در دعای عرفه امام حسین علیه‌السلام، فرازهای ناب و سرشار از درد، مهر، شکر و اعتراف وجود دارد که بی‌واسطه با خداوند سخن می‌گوید و انسان را به اوج بندگی و عمق محبت الهی می‌برد، افزود: ۱. آغاز عاشقانه شکر و حیرت از خلقت خویش؛ «خدای من! مرا پدید آوردی، در حالی که هیچ نبودم، روزی‌ام دادی، به من معرفت بخشیدی و هدایتم کردی»۲٫ زبان شرم و ندامت: «خدای من! من آن کوچکم که بزرگم کردی، بنده‌ایم که گرامی‌ام داشتی، نادانی‌م که به من دانش آموختی، گم‌شده‌ای‌ام که راهم نمودی، و نیازمندی‌ام که بی‌نیازم ساختی»۳٫  فریاد از غفلت و امید به رحمت: «خدای من! آیا پس از ایمان به تو، عذابم می‌کنی؟ و پس از آنکه عاشق تو شدم، مرا از خود می‌رانی؟»۴٫  بازگشت شرمگینانه ولی امیدوار: «خدای من! اگر آن‌قدر برایت گریه کنم که مژه‌هایم فرو ریزد، و آن‌قدر ناله کنم که صدایم بریده شود، و آن‌قدر به درگاهت بایستم که پاهایم بشکند، و آن‌قدر رکوع کنم که کمرم خم شود… سپس تو این‌ها را از من نپذیری، باز هم حق با توست، و عدالتت محض است.»۵٫  فریاد عشق و امید به بخشش: «خدای من! چگونه تو را بخوانم، در حالی که من همان گنهکارم؟ و چگونه امیدم را از تو ببرم، در حالی که تو همان خدای مهربانی؟».
حجت‌الاسلام حسین‌زاده تصریح‌کرد: روز عرفه، فرصتی ناب برای بازگشت به خویشتن و به سوی خداست؛ فرصتی برای گفت‌وگوی بی‌واسطه دل با معشوق، اعتراف به خطاها و امید به رحمت بی‌کران الهی، هر اشک و هر دعا در این روز ارزشمند، پلی است که ما را از خود به سوی خدا می‌برد.
وی با این کلام پایانی خاطرنشان کرد: التماس دعا و آرزوی روزی سرشار از نور و آرامش برای همگان در این روز عزیز عرفه.